نحوه ایجاد سریع و آسان یک سیاره کوچک در فتوشاپ

 

 

 

 

آیا تصاویر پانورامای شما کمی تخت هستند؟ آیا دوست دارید از یک خیابان یا یک میدان، یک سیاره کوچک کامل بسازید؟ آیا می خواهید تنها در عرض چند دقیقه بدون هیچ گونه تجهیزات یا اپلیکیشن جدیدی، تصاویر جالب و جذاب ایجاد کنید؟ پس این مقاله برای شماست!

سیاره کوچک چیست؟

شاید شما در مورد افکت «سیاره کوچک» شنیده اید، اما نمی دانید دقیقا چیست. شاید آنها را دیده اید، اما نمی دانید چطور باید آنها را بسازید. خب، بیایید با این توضیح شروع کنیم که سیاره کوچک یک پانورامای کروی است و از لحاظ تکنیکی یک تصویر استریوگرافیک نامیده می شود.

نتیجه این افکت این است که منظره قبلی شما اکنون دایره ای خواهد شد و در نتیجه مانند یک سیاره شناور در فضا، آب، یا آسمان به نظر می رسد، بسته به پس زمینه پانورامایی که استفاده می کنید.

در این آموزش من قصد دارم به شما نشان دهم که چطور آنها را از هر عکس مستطیلی دو بُعدی ساده ایجاد کنید. من برای این کار از فتوشاپ استفاده می کنم، اما شما می توانید آن را در اکثر برنامه های پس پردازش، حتی برنامه های رایگان مانند GIMP نیز انجام دهید.

سوژه های یک سیاره کوچک

یک منظره یا پانوراما بهترین انتخاب است، با این حال می توانید با به کار بردن این افکت در انواع دیگر صحنه ها نیز نتایج جالبی به دست آورید. به عنوان مثال، من از آن در این عکس از داخل یک کتابخانه استفاده کردم، می بینید خطوط مارپیچی چگونه به فضا عمق اضافه می کنند؟

همچنین، اگر آن را در یک پرتره به کار ببرید، نتیجه همانند نگاه کردن از میان یک روزنه است.

چگونه یک سیاره کوچک بسازیم

بسیار خب، بیایید به سراغ دستورالعمل ها برویم. اول باید تصویر خود را در فتوشاپ باز کرده و نسبت های عکس را طوری تغییر دهید که به یک مربع تبدیل شود. برای انجام این کار به مسیر Menu > Image > Image Size بروید. هنگامی که پنجره پاپ آپ Image Size باز شد، مطمئن شوید که گزینه «constrain proportions (نسبت های محدود)» را غیرفعال کنید، در غیر این صورت اندازه کل تصویر به تناسب تغییر خواهد کرد. هنگامی که این کار را انجام دادید، مطمئن شوید که اندازه های طول و عرض یکسان باشند.

اکنون خواهید دید که تصویرتان اعوجاج پیدا می کند، مثل این که کشیده شده باشد. در مورد آن نگران نباشید، این همان چیزی است که ما در اینجا به دنبالش بودیم.

تصویر را بچرخانید

حالا که یک تصویر مربعی دارید، باید آن را بچرخانید. برای انجام این کار به مسیر Menu > Image > Image Rotation > 180 degrees بروید.

اکنون خواهید دید که تصویر وارونه می شود.

نکته: اگر می خواهید سطح داخلی سیاره شما بیرون آمده (رو به بیرون) باشد، این مرحله را رها کنید! در پایان، من نتایج را با چرخش و بدون آن به شما نشان خواهم داد.

افکت را اعمال کنید

مرحله نهایی اعمال افکت است. به مسیر Menu > Filter > Distort > Polar Coordinates بروید. در پنجره پاپ آپ یک پیش نمایش از سیاره کوچک خود خواهید دید؛ مطمئن شوید که گزینه Rectangular to Polar علامت (تیک) خورده باشد و بر روی OK کلیک کنید.

سیاره کوچک شما آماده است

بفرمایید، سیاره کوچک شما آماده است! می توانید تصویر را بچرخانید (همانطور که در مرحله ۲ انجام دادید) تا وقتی جهتی که برای تصویر شما مناسب است را پیدا کنید. همچنین می توانید از ابزار Clone استفاده کنید، اگر نیاز به ترکیب ادغام مرزها یا صاف کردن هر گونه جزئیات نهایی دارید. و البته، می توانید کنتراست و نوردهی را نیز مانند هر عکس دیگری اصلاح کنید.

در صورتی که مرحله ۲ را رها کرده باشید و تصویر را نچرخانده باشید، تصویر به این شکل می شود (سطح داخلی آن رو به بیرون می شود).

پس دیدید که این کار فقط به سه مرحله ساده نیاز داشت. با این حال، برای به دست آوردن نتایج بهتر، به خصوص اگر اولین بار است که این کار را انجام می دهید، اجازه دهید چند نکته و ترفند به شما یاد دهم:

نکات و ترفندها

از عکسی با نسبت عریض (باز)تر، مانند ۲:۱ و بیشتر استفاده کنید. اگر ندارید، یک عکس منظره (افقی) بهتر از یک عکس پرتره (افقی) است.

عکس خود را با قانون یک سوم ترکیب بندی کرده و قسمت های بالا و پایین آن را با حداقل اطلاعات و جزئیات در ناحیه میانی باقی بگذارید. در این نمونه، من آسمان را در بالا، درختان را در وسط، و زمین را در پایین قرار دادم.

مطمئن شوید که خط افق کاملا صاف باشد. اگر در عکس اصلی اینطور نبود، اصلاح آن خیلی ساده است. اول، ابزار خط کش را از جعبه ابزار بردارید (اگر آن را نمی بینید، قطره چکان (eyedropper) را فشار داده و نگه دارید، آن را پیدا خواهید کرد). سپس بر روی یک خط صاف کلیک کرده و آن را از یک طرف به طرف دیگر بکشید. در آخر، بر روی دکمه Straighten Layer در بالا کلیک کنید.

اگر لبه های چپ و راست پانورامای شما یکسان باشند، لبه ها در سیاره بهتر ادغام خواهند شد. در صورت امکان، مثلا در مورد یک جنگل، می توانید طرف چپ را کپی کرده، آن را برگردانید (flip کنید) و در سمت راست paste کنید. به این ترتیب کاملا با هم مطابقت خواهند داشت.

اکنون می توانید انواع سیاره های کوچک را از طبیعت گرفته تا مناظر شهری ایجاد کنید، فرصت ها بی شمارند.

منبع:لنزک

۱۰ نکته عکاسی ماکرو برای مبتدیان

در این مقاله، ۱۰ نکته عکاسی ماکرو برای مبتدیانی که تازه در این سبک شروع به کار کرده اند، به اشتراک خواهم گذاشت.

1.لنز

چند گزینه لنز خوب برای عکاسی ماکرو وجود دارد. شما می توانید از اکستنشن تیوب همراه با یک لنز معمولی استفاده کنید، که به شما کمی بزرگنمایی می دهد. یا حتی بهتر از آن، می توانید یک لنز معمولی را معکوس کنید، که همراه با اکستنشن تیوب بزرگنمایی حتی بیشتری به شما می دهد. اگرچه راحت ترین و انعطاف پذیرترین گزینه، به خصوص برای یک مبتدی در زمینه عکاسی ماکرو، گرفتن یک لنز ماکروی اختصاصی است.

محبوب ترین مدل ها دارای فواصل کانونی بین ۹۰-۱۰۵mm بوده و بزرگنمایی ۱:۱ دارند. فواصل کانونی کوتاهتر مانند ۵۰mm یا ۶۰mm نیز وجود دارند، اما اینها فواصل کاری کوتاهتری دارند، که به این معنی است که مجبورید به سوژه خود خیلی نزدیک شوید، و ممکن است آن را بترسانید. بزرگنمایی ۱:۱ به این معنی است که وقتی شما تا نزدیکترین حد ممکن فوکوس می کنید، اندازه سوژه شما بر روی سنسور با اندازه واقعی اش یکی باشد. بنابراین اگر یک سنسور فول فریم ۳۶ × 24 mm دارید، به این معنی است که اگر حشره ای که می خواهید از آن عکس بگیرید ۳۶ میلیمتر طول دارد، درست در تصویر شما جا می شود (کل کادر را می گیرد).

اگر از یک دوربین APS-C یا Micro Four Thirds استفاده می کنید، سوژه خود را در ۱x حتی بیشتر بزرگنمایی خواهید کرد، چون سنسور کوچکتر است. این لنزهای ماکروی ۱:۱ معمولی با بسیاری از برندهای اصلی مانند ۱۰۵mm سیگما، ۱۰۰mm کانن، ۱۰۵mm نیکون، ۱۰۰mm سامیانگ، ۹۰mm افسانه ای تامرون، ۹۰mm سونی، و ۱۰۰mm توکینا ساخته می شوند. هزینه آنها چیزی حدود ۴۰۰ تا ۱۰۰۰ دلار است، و همه آنها شارپ هستند و ارزش پولی که می پردازید را دارند.

بسیاری از این لنزها تثبیت کننده تصویر دارند، که چیز خوبی است، چون ترکیب بندی را بسیار ساده تر می کند. نگاهی به بررسی ها و نظرات بیاندازید و لنزی را بخرید که دوست دارید..

2.مکان و آب و هوا

 

 

 

یکی از جالب ترین سوژه ها برای عکاسی با یک لنز ماکرو، حشرات کوچک هستند. گل ها و گیاهان مختلف نیز جالب اند، و اغلب می توانند تصاویر انتزاعی جالبی ایجاد کنند. بهترین مکان ها برای یک عکاس ماکرو، به تجربه من جاهایی هستند که گل ها و گیاهان زیادی دارند. باغ های گیاه شناسی عالی هستند.

اگر می خواهید از حشرات عکس بگیرید، بهترین زمان برای بیرون رفتن مواقعی است که دمای محیط بیرون حدود ۱۷ درجه سانتیگراد (۶۳ درجه فارنهایت) یا گرمتر باشد، چون وقتی بیرون هوا گرم باشد، حشرات معمولا فعال تر هستند. از طرف دیگر، اگر کارتان در پیدا کردن حشرات در جایی که استراحت می کنند خوب است (شخصا این کار برای من خیلی سخت است)، آنها زمانی که هوا سرد باشد، بی حرکت تر هستند. برخی از عکاسان ماکرو دوست دارند در تابستان صبح زود بیرون بروند تا زمانی که حشرات خواب هستند، از آنها عکس بگیرند.

آب و هوای ابری معمولا بهتر از آب و هوای آفتابی است، چون نور نرم تری به شما می دهد.

3.فلاش

اگر از سوژه های بسیار کوچک، مانند حشرات عکاسی می کنید، سطح کانونی بسیار باریک خواهد بود – چند میلیمتر یا بیشتر. بنابراین، شما باید دیافراگم خود را حداقل بر روی F16 تنظیم کنید تا شانسی برای این که بیشترین قسمت های حشره در فوکوس قرار گیرد، داشته باشید. با یک دیافراگم کوچک مانند این و نیاز به یک سرعت شاتر بالاتر (به دلیل لرزش لنز و سوژه)، استفاده از فلاش ضروری است. در اکثر موارد می توانید از هر فلاشی برای عکاسی ماکرو استفاده کنید، حتی فلاش پاپ آپ توکار DSLR های ارزان تر نیز خوب عمل می کند. فلاش مورد علاقه من Meike MK-300 ارزان، جمع و جور و سبک وزن است.

برخی موقعیت های عکاسی ماکرو وجود دارند که در آنها فلاش لزوما مورد نیاز نیست. یک موقعیت زمانی است که شما مشکلی با عکاسی در F2.8 یا F4 نداشته باشید، و نور آفتاب زیادی وجود داشته باشد. اگر قصد بزرگنمایی ۱:۱ ندارید این مورد می تواند صادق باشد، و در نتیجه می توانید یک عمق میدان خوب با یک دیافراگم بزرگ به دست آورید (هنگامی که از سوژه خود دور می شوید، عمق میدان افزایش خواهد یافت). جنبه مثبت عدم استفاده از یک فلاش این است که عکس های طبیعی تری با نور طبیعی به دست می آورید. اما اگر قصد دارید از نزدیک از حشرات عکس بگیرید، و می خواهید بیش از یک قسمت کوچک از آنها در فوکوس باشد، باید از فلاش استفاده کنید.

4.دیفیوز

اگر از فلاش برای عکاسی ماکرو استفاده می کنید، من شدیدا استفاده از یک دیفیوزر را نیز توصیه می کنم. یک دیفیوزر می تواند هر ماده سفید و شفافی باشد که پیدا می کنید، که می توانید آن را بین فلاش و سوژه خود قرار دهید.

هرچه منبع نور بزرگتر باشد، سایه ها در تصاویر شما نرم تر و صاف تر می شوند. به همین دلیل است که اکتاباکس ها در عکاسی پرتره محبوب هستند: آنها اندازه نور فلاش را بسیار بزرگتر می کنند، و در نتیجه نور در عکس های شما کمتر سخت و خشن به نظر می رسد، و رنگ ها بهتر از کار درمی آیند.

در ابتدا، من از یک کاغذ سفید معمولی استفاده می کردم که یک سوراخ در وسط آن می بریدم و لنز را در میان آن قرار می دادم. هرچند کاغذ کمی نرم و شل است و در حین حمل و نقل مچاله می شود. دیفیوزر بعدی من یک فیلتر جاروبرقی بود، که در میان آن نیز یک سوراخ ایجاد کردم و آن را دور لنز قرار دادم. آن هم یک دیفیوزر عالی بود. در حال حاضر، من از یک دیفیوزر نرم خاص منظوره استفاده می کنم، که می توان به راحتی آن را تا کرد.

5.سرعت شاتر

در عکاسی ماکرو، شما متوجه خواهید شد که ارتعاشات کوچک دستتان در هنگام نگه داشتن دوربین برای این که کل تصویر خراب شود، کافی است. تلاش برای عکاسی از حشره ای که بر روی گیاهی که در باد تکان می خورد نشسته است را نیز به آن اضافه کنید، و آن وقت یک چالش واقعی خواهید داشت. بنابراین یک سرعت شاتر بالا به خصوص برای مبتدیان توصیه می شود. با سرعت شاتر ۱/۲۵۰ ثانیه یا سریع تر شروع کنید.

با این حال، مدت زمان نور تابشی از یک اسپیدلایت معمولا بسیار کوتاه است، و به تنهایی می تواند سوژه شما را متوقف (فریز) کند، حتی اگر با یک سرعت شاتر آهسته تر مانند ۱/۱۰۰ ثانیه ترکیب شود. علت آن این است که فلاش بخش عمده نور عکس را تامین می کند، بنابراین حتی اگر شما به طور اتفاقی باعث لرزش دوربین شدید، به سختی در نوردهی قابل تشخیص خواهد بود. با یک لنز ماکرو با فاصله کانونی کوتاه، می توانید عکس های زیبایی حتی در سرعت شاتر ۱/۴۰ ثانیه بگیرید. مزیت استفاده از یک سرعت شاتر آهسته این است که می توانید از پس زمینه سیاهی که در غیر این صورت اغلب در عکس های ماکروی گرفته شده با یک فلاش به وجود می آید، جلوگیری کنید. در عوض، می توانید کمی رنگ در پس زمینه خود بگنجانید، تا تصویر بهتر به نظر برسد.

به طور خلاصه: با یک سرعت شاتر سریع شروع کنید. وقتی کمی تمرین کردید، به تدریج سرعت شاتر را کم کرده، و آن را با یک فلاش همراه کنید.

6.فوکوس

اول از همه، فوکوس خودکار را فورا فراموش کنید. فوکوس خودکار اکثر لنزهای ماکرو به اندازه کافی سریع نیست که با لرزش و تکان هایی که در بزرگنمایی ۱:۱ ایجاد می شود سازگار باشد. خوب است که از همان ابتدا فکر استفاده از فوکوس خودکار را کنار بگذارید، و در عوض یاد بگیرید به صورت دستی فوکوس کنید.

دوم، سه پایه را هم فراموش کنید. مگر این که در حال عکاسی از یک چیز کاملا ایستا و ثابت، مانند یک محصول در استودیو باشید، سه پایه در عکاسی ماکرو بسیار غیر کاربردی است. برای عکاسی از حشرات یا گل ها در فضای بیرون، شما از صرف وقت برای برپا کردن سه پایه ناامید خواهید شد.

با گذشت زمان من روش فوکوس زیر را ایجاد کردم، که فکر می کنم بهترین نتایج را می دهد: دوربین را با هر دو دست نگه دارید، و ترجیحا آرنج های خود را بر روی پهلوها یا پاها محکم کنید، تا ثبات بیشتری به دست آورید. سپس زوم کنید تا تقریبا به بزرگنمایی که می خواهید برسید. سپس فوکوس کنید، نه با لمس حلقه فوکوس، بلکه با حرکت آهسته به سمت سوژه، و در عین حال سعی کنید عکس را درست در لحظه مناسب بگیرید.

اگر بتوانید یکی از ۵ عکس را فوکوس شده و شارپ در جای مناسب بگیرید، می توانید این را یک نسبت خوب در نظر بگیرید. در عکاسی ماکرو، طبیعی است که عکس های زیادی را دور بریزید.

7.سطح کانونی

همانطور که قبلا اشاره شد، یک فاصله فوکوس نزدیک به معنای یک سطح کانونی بسیار باریک (محدود) خواهد بود. شما متوجه خواهید شد که بهترین عکس های ماکرو زمانی به دست می آیند که از این سطح کانونی باریک به طرز هوشمندانه استفاده کنید. نمونه هایی از آن گل های کوچک و مسطح، یا سوسک هایی با پشت نسبتا صاف، یا پروانه هایی هستند که از پهلو از آنها عکس گرفته می شود.

یک نمونه دیگر استفاده از سطح کانونی باریک به شیوه ای خلاقانه این است که کاری کنید سر حشره از بوکه مات «بیرون بیاید»، تا یک اثر جالب و زیبا ایجاد کنید.

8.زوایا

یک اشتباه رایج برای مبتدیان این است که به راحتی عکس را از جایی که ایستاده اید، با زاویه ۴۵ درجه نسبت به حشره یا گل بگیرید. این باعث می شود عکس شما مانند هر عکس ماکروی مبتدی دیگری به نظر برسد – که کسل کننده خواهد بود.

سعی کنید زوایای غیر معمولی، مانند عکاسی از حشره از پهلو، از جلو، یا از پایین را پیدا کنید. اگر نمی خواهید روی زمین بخزید، از صفحه نمایش دوربین خود استفاده کنید. اگر حشره بر روی یک گیاه یا برگ نشست، سعی کنید آن گیاه را بالا بکشید تا آن را در مقابل آسمان نگه دارید – این کار یک زاویه جالب و پس زمینه زیباتر به شما می دهد.

9.بزرگنمایی

کاری که من به عنوان یک مبتدی در عکاسی ماکرو زیاد انجام دادم، این بود که همیشه به دنبال حداکثر بزرگنمایی بودم. من فکر می کردم، «هرچه حشره در کادر بزرگتر باشد، عکس جالب تر می شود». اما واقعیت این است که اگر کمی عقب تر بروید، و اجازه دهید حشره به همان کوچکی که واقعا هست، در میان محیط اطرافش دیده شود، اغلب می توانید عکس زیباتر یا جالب تری پیدا کنید.

10.اشیاء تیز

و در آخر، هیچ وقت اشیاء تیز مانند چاقو یا مته را در مقابل لنزهای ماکروی گران قیمت خود قرار ندهید. علیرغم چیزی که به نظر می رسد بعضی از کاربران یوتیوب در ویدئوهای خود نشان می دهند، از فندک سیگار و خمیر دندان نیز اجتناب کنید. قرار دادن چیزهایی مانند این در مقابل لنزتان فقط برای ویدئوهای یوتیوب خوب است!

منبع:لنزک

نحوه استفاده از فضای منفی در عکاسی از اشخاص

 


در عکاسی از اشخاص، یکی از متداول ترین توصیه ها این است که کادر را با سوژه های خود «پر کنید». به طور کلی، این قاعده خوبی است که می تواند عکاسی شما را سریعا به طور چشمگیری بهبود بخشد. با این حال، گاهی اوقات قوانین باید شکسته شوند، و یادگیری نحوه استفاده از فضای منفی در عکاسی از اشخاص نیز می تواند در ارائه یک گالری تصاویر متنوع و مفید، ارزشمند باشد.

فضای منفی چیست؟

هنگامی که شما از اشخاص عکاسی می کنید، سوژه تصویر شما همیشه یک (یا چند) شخص در کادر است. به این ترتیب، فضای منفی یک تصویر هر چیزی به جز سوژه است. در واقع پیش زمینه، پس زمینه، و «فضای تنفس» بصری در اطراف سوژه است.

اگرچه این فضا ممکن است زیاد بصری نباشد، اما کمی فضای منفی (خالی) در اطراف سوژه به شما کمک می کند تا توجه بیننده را مستقیما به سمت شخصی که از او عکس می گیرید، جلب کنید. این به نوبه خود بر اهمیت آنها در تصویر نهایی تاکید می کند.


چگونه فضای منفی را به خوبی ایجاد کنید؟

بنابراین، هنگام عکاسی از اشخاص، چطور مطمئن می شوید که فضای منفی شما عمدی به نظر می رسد و نه اتفاقی؟ اینها چند نکته هستند که به شما کمک می کنند ترکیب تصاویر فضای منفی و عکاسی از اشخاص را شروع کنید.

به یک سوم فکر کنید


هنگام ایجاد یک تصویر فضای منفی در عکاسی از اشخاص، سوژه باید یک سوم تصویر، و فضای منفی تقریبا دو سوم از تصویر را در بر گیرد. دنبال کردن این دستورالعمل تضمین می کند که سوژه شما به اندازه کافی بزرگ باشد تا دیده شود، و در عین حال نسبتی ایجاد می کند که از لحاظ بصری برای چشم خوشایند است. همچنین متوجه خواهید شد که استفاده از این نسبت به عنوان یک چارچوب کلی برای تصاویرتان به شما اجازه می دهد تا قانون یک سوم را در تصاویر فضای منفی خود پیاده سازی کنید، که بیشتر به شما کمک می کند تا مطمئن شوید که تصاویرتان به خوبی ترکیب بندی شده و از لحاظ زیبایی خوشایند هستند.

سوژه را رو به سمت فضا قرار دهید


اگر می خواهید از قانون یک سوم پیروی کرده و سوژه خود را در خارج از مرکز تصویر ترکیب بندی کنید، کمی وقت صرف آزمایش با جهتی که سوژه شما رو به آن قرار دارد، بکنید. وقتی سوژه شما رو به فضای منفی است تصویر قوی تر است یا وقتی که رو به سمتی غیر از فضای منفی است؟ به عنوان یک قاعده کلی، سعی کنید سوژه خود را طوری ترکیب بندی کنید که به سمت فضای منفی نگاه کند. این به خصوص مهم است اگر شخصی که شما در حال عکاسی از آن هستید، در حال راه رفتن، دویدن، یا انجام ورزش باشد.

با انجام این کار، مغز ما قادر به تصور حرکت سوژه در میان فضای منفی می باشد، که تصویر مطلوب تر و باورپذیرتری ایجاد می کند. علاوه بر این، اگر شخصی که دارید از او عکس می گیرید به سمت فضای منفی نگاه کند، تصویر شما تصادفی تر به نظر می رسد، که یک راه عالی برای افزودن تنوع به تصاویر ژست دهی شده شماست.

سوژه را به مرکز بیاورید


سوژه خود را به مرکز کادر بیاورید، در حالیکه به طور همزمان مقدار زیادی «فضای خالی» در اطراف آنها در تصویر خود قرار می دهید. این تکنیک شبیه ایده فضای سفید در طراحی گرافیکی است، که در فروشگاه های لباس مد روز نیز وجود دارد، که در آن فضای زیادی بین لباس های روی قفسه باقی می گذارند.

همه چیز مربوط به تصاویر خنثی نیست


تصاویر فضای منفی لزوما نباید پس زمینه های خنثی و بوکه داشته باشند که تشخیص پس زمینه را مبهم کنند. شما چه در دریاچه مورد علاقه خود باشید و چه در خانه قدیمی خانوادگیتان، تصاویر فضای منفی می توانند راه خوبی برای ارجاع ماهرانه مکان بدون تبدیل آن به ستاره نمایش باشند!

به دنبال پس زمینه هایی بگردید که از نظر رنگ و/یا الگو نسبتا یکنواخت هستند، که همان احساس بصری فضای تنفس را القا می کنند و در اطراف سوژه شما قرار می گیرند، در حالیکه به طور همزمان از لحاظ بصری به مکان شما اشاره می کنند.

چرا فضای منفی اهمیت دارد؟

اکنون که می دانید چطور تصاویری از اشخاص ایجاد کنید که از فضای منفی در آنها استفاده شده است، همچنین خوب است که درک کنید چرا تصاویر فضای منفی مهم هستند و چرا باید حداقل چند تا از آنها را در هر جلسه عکاسی بگنجانید.

تاکید بر مقیاس


استفاده از فضای منفی هنگام عکاسی از اشخاص می تواند به تاکید بر اندازه شخصی که در حال عکاسی از آن هستید، کمک کند. به عنوان مثال، اگر دارید از یک نوزاد عکس می گیرید و در تمام تصاویری که می گیرید کادر را پر می کنید، ممکن است نتوانید به درستی کوچک بودن نوزاد نسبت به محیط اطرافش را انتقال دهید.

با گنجاندن مقادیر مختلف فضای منفی در تصاویرتان، بهتر می توانید بر مقیاس نوزاد تاکید کنید. به طور مشابه، می توانید از فضای منفی استفاده کنید تا نشان دهید که یک عروس و داماد چقدر در مقایسه با ساحل وسیعی که در آن ازدواج کردند، کوچک هستند.

به خودتان چند گزینه بدهید


عکس اصلی با فضای منفی در سمت چپ

تصاویر دارای فضای منفی نه تنها به مشتریان شما انعطاف پذیری می دهند، بلکه به عنوان عکاس به شما نیز انعطاف پذیری بیشتری می دهند!

آیا تصاویر خود را برای جلد یک مجله محلی می خواهید؟ بسیاری از سردبیران تصاویری با فضای منفی زیاد می خواهند تا متن عنوان را در آن جای دهند. آیا می خواهید یک طراحی کارت پستال به مشتریان خود ارائه دهید؟ تصاویر فضای منفی به راحت تر کردن این کار کمک می کنند. آیا می خواهید جلسات کوچک را در فیسبوک تبلیغ کنید؟ سعی کنید متن را در فضای منفی یکی از تصاویر مورد علاقه خود قرار دهید.


فضای منفی در این تصویر جایی برای اضافه کردن متن فراهم می کند.

هر بار که از اشخاص عکس می گیرید، تلاش برای استفاده از فضای منفی راه های بیشتری برای استفاده از تصاویرتان به شما می دهد.

جمع بندی


به طور خلاصه، استفاده از فضای منفی در هنگام عکاسی از اشخاص می تواند توجه بیننده را به سمت سوژه شما جلب کند. همچنین می تواند مکان ها را به شیوه ای بی نظیر نشان دهد. فضای منفی همچنین به تاکید بر حرکت و مقیاس، و ایجاد تنوع در تصاویرتان نیز کمک می کند، و انعطاف پذیری بیشتری برای شما و مشتریانتان فراهم می کند. این یک تکنیک عالی است که می توانید همین الآن امتحان کنید و هیچ هزینه ای هم ندارد!

منبع:لنزک