داستان یک خودکشیِ عکاسانه

 در ژانویه سال ۱۸۳۹ میلادی، لویی داگر اختراع خود داگروتیپ (نخستین شیوه‌ی عکاسی) را در آکادمی علوم فرانسه در پاریس ثبت کرد. چند ماه بعد یعنی در ۱۹ آگوست در یک گردهمایی عمومی عکاسی به مردم پاریس و جهان معرفی شد. حدودا در یکی دو دهه اخیر، از این تاریخ به عنوان روز عکاسی در تعدادی از کشورها نام برده می‌شود که البته رویدادی جهانی و فراگیر نیست. به بهانه این روز بد نیست نقبی به تاریخ بزنیم:

   - نخست اینکه فرایند داگروتیپ تفاوت‌های معناداری به لحاظ تکنیکی با عکاسی امروز (چه دیجیتال و چه آنالوگ) داشت. تصویر به دست آمده در این روش بر روی فلزی صیقلی شکل می‌گرفت که بیشتر به حکاکی روی فلز می‌مانست تا تصویر امروزی که از عکاسی در ذهن داریم. در ضمن داگروتیپ تک نسخه بود و امکان مهم عکاسی امروز یعنی تکثیر را نداشت.

   - به هیچ وجه اختراع عکاسی حاصل نبوغ فردی داگر نبود. تقریبا از قرن ۱۷ به بعد بسیاری از افراد دنبال ثبت تصویر حاصل از اتاقک تاریک بودند و تعدادی هم در اوایل قرن ۱۹ موفق شده بودند به آن دست یابند. استیو ادواردز در کتاب عکاسی می‌نویسد بعد از اعلام رسمی عکاسی در آکادمی علوم پاریس همزمان ۲۴ نفر مدعی شدند که توانسته‌اند به روش‌های مشابه و متفاوتی به فرایند عکاسی دست پیدا کنند. از جمله‌ی این افراد رومو فلورانس فرانسوی که در برزیل اقامت داشت، تالبوت در انگلستان و ایپولیت بایار در فرانسه بودند.

   بایار که سخت از زد و بند آکادمی با داگر ناخشنود بود و احساس می‌کرد که در حق او اجحاف شده است. (چراکه همزمان یا حتی پیش از داگر توانسته بود به شیوه‌ی متفاوتی به فرایند عکاسی برسد) در عکسی به نام «مرد غرق شده» از خود به شکل مردی مرده عکس گرفت و در پشت عکس چنین نوشت:

   «جسدی که اینجا میبینید، جسد آقای بایار است، مخترع فرایندی که هم اکنون در حال تماشایش هستید. تا جایی که میدانم این پژوهشگر خستگی ناپذیر حدود سه سال است که این کشف خود را به کار میگرفته. دولتی که تنها در مورد مسیو داگر بسیار بخشنده بود، گفته نمیتواند کاری برای مسیو بایار انجام دهد و این بی نوایِ بیچاره خودش را غرق کرد. آه از بوالهوسی های زندگی بشر... !  او چند روزی در مرده خانه بوده و هیچ کس، نه او را شناخته و نه دنبالش آمده است.

   خانم‌ها و آقایان، بهتر است شما بروید، مبادا شامه تان اذیت شود، همانطور که مشاهده میکنید، صورت و دست‌های این مرد شریف در حال تجزیه شدن است.»

   اگر بایار خالق عکاسی نبوده باشد (یا به نام او ثبت نشده باشد) اما نخستین عکاسی بود که عکاسی صحنه‌پردازی، عکاسی از خود و بهرگیری غیرواقعی از واقعیت عکاسانه را باب کرد که این آخری اهمیتی دارد همپای اختراع خود عکاسی.

 

منبع:عکاسی

خطا های عکاسی گاهی عامل موفقیت یک اثر می شوند

برای گرفتن عکس خوب همیشه لازم نیست عکاس خوبی باشید. در بعضی موارد عکس خوب به صورت اتفاقی گرفته می شود و فقط لازم است شما به عنوان صاحب اثر آن را بیابید.

حدود ده سال پیش با دوربین نیکون «دی هفتاد» مهمان ترکمن های روستای قرنجیک بودیم. مهمانی نهار به مناسبت بازگشت یکی از حاجیان روستا بود. شنیده بودم تکنیکی به اسم اچ دی آر (HDR) وجود دارد و چیزهایی در مورد روش کار شنیده بودم، اما در واقع نمی دانستم دقیقا باید چه کار کنم.

نور محیط خوب نبود و از پشت با شدت به داخل می آمد. دوربین را روی سه پایه گذاشتم و چند عکس با سرعت های متفاوت گرفتم. امیدوار بودم در فتوماتیکس که آن زمان چندان پیشرفته نبود عکسی شبیه نمونه های موفق اچ دی آر خلق کنم. آن روز ها تلاشم برای رسیدن به یک نتیجه ی دلخواه شکست خورد و این عکس به فراموشی سپرده شد. سال گذشته در میان فایل هایم می چرخیدم و چشمم به این عکس افتاد. دوستش داشتم و ادیتش کردم. فارغ از هیجان اچ دی آر. عکس چیز هایی داشت که آن روز ها متوجه اش نبودم.

ارتباط معناداری بین حالت دست ها که به دعا بلند شده و نور وسیع اتاق پیدا شد که معنویت را تشدید می کرد. بقیه عناصر کادر نیز از سادگی حکایت می کردند. دیگر نیازی به آن تکنیک پیچیده نبود٬ عکس دارای روح بود و من نفهمیده بودم.

مشخصات عکس :

  • دوربین:Nikon D70s
  • دیافراگم: f/6.3
  • سرعت شاتر: ۱/۱۳sec
  • حساسیت سنسور: ۲۰۰
  • فاصله کانونی: ۱۸mm

فراموش نکنیم که لازم است گاهی اشتباه کنیم. لطفا تا جایی که میتوانید اشتباه کنید و از قوانین به ظاهر قطعی، تمرد دستور کنید. تا می توانید متفاوت عمل کنید٬ خواه آگاهانه خواه اتفاقی.

نویسنده: محمدرضا معصومی

 

 

منبع:لنزک

آماتور در برابر حرفه ای؛ تفاوت هایی که دیدگاه عکاس در نتیجه کار او خواهد داشت

یک عکاس خوشنام و شناخته شده به نام «Vijce» که چندین جایزه معتبر بین المللی را نیز در این حوزه کسب کرده است با نگاه عالی و متفاوت خود همواره عکس هایش را در بهترین زمان و مکان ممکن گرفته و با این دید خارق العاده ی خود همواره طرفدارانش را شگفت زده کرده است. .وی هر بار مکان خاصی را برای خلق آثار خود انتخاب می کند و این بار نیز راه پله های یک ایستگاه مترو شلوغ را برای این کار برگزیده است. وی در عکس های خود توانسته از یک ایستگاه مترو شلوغ و کثیف، زیبایی خاصی را تولید کند که همواره در آثار این عکس آلمانی شاهد آن بوده ایم.

وی در این باره گفته است:” راستش را بخواهید من بهترین عکس هایم را در زشت ترین و کثیف ترین جاها گرفته ام. مطمئناً پیدا کردن یک منظره و نمای فوق العاده در یک مکان معمولی چالش برانگیز است اما آیا این همان چیزی نیست که در عکاسی خیابانی باید به دنبال آن بود؟”. وی بر این باور است که هر چه یک مکان در ابتدا کسل کننده و نامناسب برای عکاسی به نظر برسد با دقت کردن و انتظار می توان متوجه نقاط مناسبی برای گرفتن عکس شد. با این کار متوجه چیزهای خوبی خواهید شد که در یک نگاه گذرا نمی توانید آن ها را پیدا کنید. افرادی را خواهید دید که بهترین سوژه ها برای عکاسی بوده و در صورت دقت نکردن آن ها را نادیده خواهید گرفت. به نظر وی در یک مکان معمولی نیز می توان از چندین دیدگاه متفاوت عکاسی کرد و با کمی انتظار و دقت در نگاه کردن می توان با مناظر بازی کرد.

در ادامه شما را به دیدن عکس های جالب و خارق العاده ای که وی از این ایستگاه شلوغ و نامرتب گرفته است و تفاوتی که با عکس های یک عکاس آماتور دارند دعوت می کنیم.

 

دو عکس بالا در همین ایستگاه و از دید یک عکاس آماتور گرفته شده اند که به هیچ عنوان جذابتی ندارند اما در ادامه عکس هایی که این عکاس آلمانی از همین مکان گرفته است نشان می دهد که دید عکاس و انتظار او برای رسیدن به بهترین زمان ممکن در بهترین مکان ممکن اصلی ترین و مهم ترین استراتژی یک عکاس خبره است.

 

 

منبع:روزیاتو

از میان اخبار فراخوان مسابقه پرتره لنزکالچر 2017

لنزکالچر که یکی از معتبرترین مجلات آنلاین و شبکه اینترنتی عکاسی به حساب می‌آید از سال ۲۰۱۲ با همکاری Paris Photo مسابقاتی را در دو بخش Portrait و Exposure برگزار کرده است. در همین راستا برای چهارمین سال متوالی بخش پرتره این مسابقه قرار است که از در مارس ۲۰۱۷ برگزار شود. شرکت در این مسابقه برای تمام افراد بالای ۱۸ سال ممکن است و هیچ‌گونه محدودیتی در نحوه ارائه عکس وجود ندارد. عکس‌‌های شرکت داده شده در بخش مسابقه می‌توانند پرتره‌های آماتور خانوادگی باشند و یا پرتره‌های نورپردازی شده استودیویی. شرکت‌کنندگان تا ۷ مارس فرصت دارند تا آثار خود را در غالب مجموعه یا تک عکس به هیئت اجرایی مسابقه به این آدرس ارسال کنند.