اچ پی از دوربین Sprocket 2-in-1 با قابلیت چاپ فوری عکس رونمایی کرد

دوربین موبایل های امروزی تا حدی پیشرفت کرده اند که برای بسیاری از افراد به اندازه کافی با کیفیت به نظر می رسند. ولی هنوز برخی، دوست دارند که در لحظه ثبت عکس آن را چاپ کرده و لمس کنند. HP برای این علاقه مندان به عکاسی به تازگی دوربین جدید «Sprocket 2-in-1» را معرفی کرده است.

کانن اولین دوربین کامپکت مجهز به سنسور APS-C با لنز زوم را معرفی کرد: G1 X Mark III

کانن از PowerShot G1 X Mark III، اولین دوربین کامپکت خود که به سنسور APS-C با لنز زوم مجهز است، رونمایی کرد. دوربین جدید که از سنسور 24.3 مگاپیکسلی بهره می برد، نسبت به نسل های قبلی از کلیدهای بیشتری برخوردار بوده و به مدل های DSLR شباهت بیشتری پیدا کرده است.rk III از فوکس خودکار سریع و دقیق با فناوری پیکسل دوگانه و منظره یاب الکترونیکی OLED بهره می برد. با این حال کانن برخی از ویژگی های کلیدی مدل قبلی از قبیل لنز های زوم 120-24 میلیمتری را با یک مدل 72-24 میلیمتری کندتر و کوتاه تر جایگزین کرده است.

به گفته سازنده دلیل این تغییر این است که با وجود یک سنسور بزرگتر، لنز f/2.8-5.6 هنوز هم توانایی ایجاد عمق میدان را داشته و علاوه بر این از نمونه های DSLR یا لنزهای بدون آینه سریع تر است.یر Digic 7 و فوکوس پیکسل دوگانه امکان عکسبرداری با نرخ 7 فریم برثانیه در حالت فوکوس خودکار و 9 فریم بر ثانیه در حالت فوکوس ثابت را فراهم می کند.

از دیگر قابلیت های G1 X Mark III می توان به لرزشگر اپتیکال 5 محوره و نوع جدید از شاتر اشاره کرده که کانن آن را «نزدیکتر به DLSR» می خواند.

ن فیلمبرداری این دوربین نیز مثل M100 به 1080P با سرعت 60 فریم بر ثانیه محدود شده است در حالی که دوربین های کامپکت سونی و پاناسونیک توانایی ثبت تصاویر 4K با سرعت 30 فریم بر ثانیه و تصاویر 1080P با سرعت 120 فریم بر ثانیه را دارند.

 

منبع:لنزک

داستان یک خودکشیِ عکاسانه

 در ژانویه سال ۱۸۳۹ میلادی، لویی داگر اختراع خود داگروتیپ (نخستین شیوه‌ی عکاسی) را در آکادمی علوم فرانسه در پاریس ثبت کرد. چند ماه بعد یعنی در ۱۹ آگوست در یک گردهمایی عمومی عکاسی به مردم پاریس و جهان معرفی شد. حدودا در یکی دو دهه اخیر، از این تاریخ به عنوان روز عکاسی در تعدادی از کشورها نام برده می‌شود که البته رویدادی جهانی و فراگیر نیست. به بهانه این روز بد نیست نقبی به تاریخ بزنیم:

   - نخست اینکه فرایند داگروتیپ تفاوت‌های معناداری به لحاظ تکنیکی با عکاسی امروز (چه دیجیتال و چه آنالوگ) داشت. تصویر به دست آمده در این روش بر روی فلزی صیقلی شکل می‌گرفت که بیشتر به حکاکی روی فلز می‌مانست تا تصویر امروزی که از عکاسی در ذهن داریم. در ضمن داگروتیپ تک نسخه بود و امکان مهم عکاسی امروز یعنی تکثیر را نداشت.

   - به هیچ وجه اختراع عکاسی حاصل نبوغ فردی داگر نبود. تقریبا از قرن ۱۷ به بعد بسیاری از افراد دنبال ثبت تصویر حاصل از اتاقک تاریک بودند و تعدادی هم در اوایل قرن ۱۹ موفق شده بودند به آن دست یابند. استیو ادواردز در کتاب عکاسی می‌نویسد بعد از اعلام رسمی عکاسی در آکادمی علوم پاریس همزمان ۲۴ نفر مدعی شدند که توانسته‌اند به روش‌های مشابه و متفاوتی به فرایند عکاسی دست پیدا کنند. از جمله‌ی این افراد رومو فلورانس فرانسوی که در برزیل اقامت داشت، تالبوت در انگلستان و ایپولیت بایار در فرانسه بودند.

   بایار که سخت از زد و بند آکادمی با داگر ناخشنود بود و احساس می‌کرد که در حق او اجحاف شده است. (چراکه همزمان یا حتی پیش از داگر توانسته بود به شیوه‌ی متفاوتی به فرایند عکاسی برسد) در عکسی به نام «مرد غرق شده» از خود به شکل مردی مرده عکس گرفت و در پشت عکس چنین نوشت:

   «جسدی که اینجا میبینید، جسد آقای بایار است، مخترع فرایندی که هم اکنون در حال تماشایش هستید. تا جایی که میدانم این پژوهشگر خستگی ناپذیر حدود سه سال است که این کشف خود را به کار میگرفته. دولتی که تنها در مورد مسیو داگر بسیار بخشنده بود، گفته نمیتواند کاری برای مسیو بایار انجام دهد و این بی نوایِ بیچاره خودش را غرق کرد. آه از بوالهوسی های زندگی بشر... !  او چند روزی در مرده خانه بوده و هیچ کس، نه او را شناخته و نه دنبالش آمده است.

   خانم‌ها و آقایان، بهتر است شما بروید، مبادا شامه تان اذیت شود، همانطور که مشاهده میکنید، صورت و دست‌های این مرد شریف در حال تجزیه شدن است.»

   اگر بایار خالق عکاسی نبوده باشد (یا به نام او ثبت نشده باشد) اما نخستین عکاسی بود که عکاسی صحنه‌پردازی، عکاسی از خود و بهرگیری غیرواقعی از واقعیت عکاسانه را باب کرد که این آخری اهمیتی دارد همپای اختراع خود عکاسی.

 

منبع:عکاسی

خطا های عکاسی گاهی عامل موفقیت یک اثر می شوند

برای گرفتن عکس خوب همیشه لازم نیست عکاس خوبی باشید. در بعضی موارد عکس خوب به صورت اتفاقی گرفته می شود و فقط لازم است شما به عنوان صاحب اثر آن را بیابید.

حدود ده سال پیش با دوربین نیکون «دی هفتاد» مهمان ترکمن های روستای قرنجیک بودیم. مهمانی نهار به مناسبت بازگشت یکی از حاجیان روستا بود. شنیده بودم تکنیکی به اسم اچ دی آر (HDR) وجود دارد و چیزهایی در مورد روش کار شنیده بودم، اما در واقع نمی دانستم دقیقا باید چه کار کنم.

نور محیط خوب نبود و از پشت با شدت به داخل می آمد. دوربین را روی سه پایه گذاشتم و چند عکس با سرعت های متفاوت گرفتم. امیدوار بودم در فتوماتیکس که آن زمان چندان پیشرفته نبود عکسی شبیه نمونه های موفق اچ دی آر خلق کنم. آن روز ها تلاشم برای رسیدن به یک نتیجه ی دلخواه شکست خورد و این عکس به فراموشی سپرده شد. سال گذشته در میان فایل هایم می چرخیدم و چشمم به این عکس افتاد. دوستش داشتم و ادیتش کردم. فارغ از هیجان اچ دی آر. عکس چیز هایی داشت که آن روز ها متوجه اش نبودم.

ارتباط معناداری بین حالت دست ها که به دعا بلند شده و نور وسیع اتاق پیدا شد که معنویت را تشدید می کرد. بقیه عناصر کادر نیز از سادگی حکایت می کردند. دیگر نیازی به آن تکنیک پیچیده نبود٬ عکس دارای روح بود و من نفهمیده بودم.

مشخصات عکس :

  • دوربین:Nikon D70s
  • دیافراگم: f/6.3
  • سرعت شاتر: ۱/۱۳sec
  • حساسیت سنسور: ۲۰۰
  • فاصله کانونی: ۱۸mm

فراموش نکنیم که لازم است گاهی اشتباه کنیم. لطفا تا جایی که میتوانید اشتباه کنید و از قوانین به ظاهر قطعی، تمرد دستور کنید. تا می توانید متفاوت عمل کنید٬ خواه آگاهانه خواه اتفاقی.

نویسنده: محمدرضا معصومی

 

 

منبع:لنزک